เรื่องที่ไม่เคยลืม ในวันสุดท้ายก่อนออกจากพื้นที่

“วันนี้คงเป็นวันเรียบ ๆ อีกวันหนึ่ง”

ผมบอกกับตัวเองในวันสุดท้ายของการลงพื้นที่ทำงานภาคสนามในฐานะบัณฑิตอาสาสมัคร

ผมเป็นบัณฑิตอาสาสมัครรุ่นที่ 38 ได้มีโอกาสไปลงพื้นที่ที่หมู่บ้านห้วยปู ต.ยางเปียง อ.อมก๋อย จ.เชียงใหม่ ช่วงปี พ.ศ.2549-2550 เป็นเวลา 7 เดือนที่ผมได้รู้จักกับพื้นที่ สังคม และวัฒนธรรมของคนปกาเกอะญอ ที่ให้ทั้งประสบการณ์ บทเรียน และเพื่อนพี่น้องที่น่ารัก ผ่านการสอนหนังสือให้กับเด็กๆ ในศูนย์การเรียนชุมชนชาวไทยภูเขา “แม่ฟ้าหลวง”

วันสุดท้ายหลังจากเสร็จสิ้นภารกิจ ผมใช้เวลาทั้งวันเดินไปคุยกับชาวบ้านทุกหลัง เพื่อร่ำลาพวกเขาจนถึงเวลาช่วงบ่ายแก่ๆ ใจหนึ่งดีใจที่ได้กลับบ้านแล้ว กลับมาอยู่แบบชีวิตคนเมืองหลวงที่มีที่อยู่ที่กินสบาย ๆ อีกมุมหนึ่งก็อดคิดถึงวันเก่า ๆ ที่อยู่ที่นี่มาหลายเดือน คิดถึงมิตรภาพของผู้คนที่นี่ รวมไปถึงการคิดต่อว่า จะมีทางไหนไหมที่คุณภาพชีวิตของคนในหมู่บ้านนี้จะดีขึ้น

ตอนบ่ายแก่ ๆ ผมอยู่ที่บ้านพัก เตรียมจัดกระเป๋าด้วยความคิดว่ามันจะเป็นวันที่เรียบง่ายวันหนึ่ง

ผมคิดผิด…

มีชาวบ้านวิ่งมาที่บ้านพักผม น้ำเสียงตกใจตื่น ร้องว่า “ครูครับ ๆ เมียผมล้มที่ไร่มะเขือเทศ เลือดออก ต้องไปโรงพยาบาลครับ” ผมวิ่งไปที่เกิดเหตุที่แปลงมะเขือเทศ เห็นชาวบ้านประคองผู้หญิงท้องออกจากไร่มะเขือเทศ เธอเลือดตกออกมาจนซึมผ้าซิ่น

ชาวบ้านเล่าให้ฟังว่า บ่ายวันนี้ เธอไปรดน้ำมะเขือเทศตามปกติ แต่ลื่นล้มในแปลงมะเขือเทศ เลยบาดเจ็บจนต้องพาไปโรงพยาบาล ผมติดรถกระบะชาวบ้านลงไปที่โรงพยาบาลด้วย…

หมู่บ้านห้วยปู ห่างจากตัวอำเภออมก๋อยประมาณ 24 กิโลเมตร ด้วยความที่ถนนบนดอยมันไม่ได้เดินทางง่าย ๆ แบบถนนข้างล่าง ความขรุขระของถนนและทางที่คดเคี้ยว ทำให้เราใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมงกว่าจะถึงโรงพยาบาลอมก๋อย ตอนนั่งบนรถ ผมภาวนาและหวังว่าแม่และเด็กในท้องจะปลอดภัย พอถึงโรงพยาบาล ผมวิ่งไปช่วยจัดการเรื่องผู้ป่วยกับโรงพยาบาลอย่างเร็วที่สุด หญิงชาวบ้านที่บาดเจ็บได้รับการตรวจจากแพทย์อย่างรวดเร็ว แต่ปัญหาก็คือว่า อุปกรณ์การแพทย์ที่อมก๋อยไม่พร้อม ทางโรงพยาบาลจึงต้องส่งคนป่วยไปที่โรงพยาบาลจอมทองที่เดินทางจากที่นี่เกือบ 3 ชั่วโมง

“เมื่อไหร่จะได้รักษาอย่างจริงจัง” ขณะที่นั่งอยู่บนรถพยาบาล ผมคิดแบบนั้นตลอดทาง

รถพยาบาลมาถึงโรงพยาบาลจอมทองก็สามทุ่มแล้ว ผมส่งคนป่วยไปที่ห้องรักษา อยู่ไม่ทันฟังผลก็นั่งรถกลับหมู่บ้าน ถึงหมู่บ้านห้วยปูตีสอง มานั่งจัดกระเป๋าต่อแล้วนอนไม่กี่ชั่วโมงก็ต้องร่ำลาชาวบ้านแล้วนั่งรถกระบะลงไปที่ตัวอำเภอ

นี่คือวันสุดท้ายที่ผมอยู่ที่ห้วยปู มันน่าประทับใจไหมล่ะครับ…

ทันทีที่ผมลงไปที่ตัวอำเภออมก๋อย ผมรีบไปที่โรงพยาบาลเพื่อเช็คข่าวทันทีว่า ชาวบ้านปลอดภัยดีหรือยัง

“ปลอดภัยทั้งแม่และเด็กในท้อง อีก 2-3 วันเดี๋ยวคงย้ายกลับมาที่โรงพยาบาลอมก๋อยได้” คำตอบของพยาบาลทำให้ผมหัวโล่งอย่างบอกไม่ถูก ผมอยู่ทำธุระที่ตัวอำเภอ 2-3 วันก่อนที่จะลงมากรุงเทพฯ วันสุดท้ายที่ผมอยู่อมก๋อยผมจึงได้ไปเยี่ยมหญิงสาวผู้ป่วยที่กลับมารักษาที่โรงพยาบาลของอำเภอตัวเอง

ผมดีใจมาก ๆ ที่เธอปลอดภัย พร้อมกับความคิดที่ตั้งคำถามกับสังคมว่า จะทำอย่างไรที่จะทำให้คุณภาพชีวิตของคนในสังคมเดียวกันที่เสียภาษีในรัฐไทยด้วยหลักเกณฑ์ที่ไม่ต่างกัน ให้พวกเขามีคุณภาพชีวิตที่ดีกว่านี้ มีสาธารณูปโภคที่เข้าถึงง่ายไม่ต่างจากคนเมืองกรุง

จากเหตุการณ์นั้น ผ่านมาสิบปีแล้ว ถึงวันนี้ มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปหรือยัง?

 

เรื่องเล่าโดย: ณัฐกร เวียงอินทร์ บอ.38 ปัจจุบันเป็นบรรณาธิการเว็บไซต์ The People

ภาพ: สุกัญญา เศษขุนทด